Barkatu, gaur ez baitut jarduerekin sarrera bat partekatuko, baizik eta gogoeta eginarazi didan eta jogurt oso txarra jarri didan albiste bat.
PISAren emaitzak ikusita, uste dut zerbait gaizki egiten ari garela.
Ikastetxeetako ezagutza-maila gero eta baxuagoa da, haurrek ez dute ahalegintzeko gogorik, denbora motela egiten zaie, arreta jasanezina eta jasanezina, irakurtzea edo idaztea beren helburuetatik oso urrun dago.
Badirudi, zalantzarik gabe, orain arte egin duguna huskeria dela, ez duela garrantzirik, ez duela ezertarako balio. Zaharrak gara!
Ez da modernoa iritziak eta besteek irakasten digutena ulertzen saiatzea, hori idatzita badago. Irakurtzea denbora galtzea da. Dudarik gabe!
Berehalakotasuna da lehenesten duena, konbentzitzen duena. Bideorik ez badago, zertarako entzun, gutxiago irakurri, jakina.
Gure eskoletan haurrak prestatu beharko genituzke beren burua defenda dezaten eta munduan kokatzen jakin dezaten.
Baina gure errua da? Ez. Hezkuntza-legeak permisiboak dira. Benetan interesatu behar zaigun lege bakarra etorkizuna da.
Lotsagarria da atera dugun maila. "Atera dugu" diot, eta ez "atera dute" (ikasleek), gure ardura baita, azken finean. Sartuta gaude, nahi edo nahi ez. Irakasleok, familiak, politikariak...
Zerbait berehala egiten ez badugu... Ala ez? Zer pentsatzen duzue?
Barkatu berriro sarrera berezi hau argitaratzeagatik. Ezin izan naiz isildu.
